امروز جمعه 15 مهر 1401

اختلال پانیک چیست؟

0
علائم اختلال وحشت چیست؟
علائم اختلال وحشت غالباً در نوجوانان و جوانان زیر 25 سال بروز می کند. اگر چهار بار یا بیشتر دچار حمله وحشت شده اید و یا بعد از تجربه یک حمله وحشت دیگر دچار ترس هستید، ممکن است دچار یک اختلال وحشت شوید.
حملات، هراس شدیدی ایجاد می کند که به طور ناگهانی شروع می شود و اغلب بدون هشدار انجام می شود. حمله به طور معمول 10 تا 20 دقیقه طول می کشد،اما در موارد شدید، علائم ممکن است بیش از یک ساعت طول بکشد. این تجربه برای همه متفاوت است و علائم آن اغلب متفاوت است.
علائم رایج مرتبط با حمله وحشت عبارتند از:
تپش قلب
تنگی نفس
احساس خفگی
سرگیجه
سبکی سر
حالت تهوع
تعریق یا لرز
لرزش یا لرزیدن
تغییرات در وضعیت روانی که از جمله احساس غیر واقعی شدن (احساس غیر واقعی بودن) یا شخصی سازی (جدا شدن از خود)، بی حسی یا سوزن سوزن شدن در دست ها یا پاها، درد یا گرفتگی قفسه سینه و ترس از این که بمیری از دیگر علائم حملات به شمار می رود.
چه عواملی باعث اختلال وحشت می شود؟
دلایل اختلال وحشت به روشنی درک نشده است. تحقیقات نشان داده است که اختلال وحشت ممکن است از نظر ژنتیکی با هم مرتبط باشد. اختلال وحشت همچنین با حوادث قابل توجهی که در زندگی رخ می دهد همراه است. عزیمت به دانشگاه، ازدواج یا داشتن اولین فرزند همه اینها حوادث مهم در زندگی است که ممکن است استرس ایجاد کند و منجر به ایجاد اختلال وحشت شود.
چه کسی در معرض ابتلا به اختلال وحشت است؟
اگرچه علل اختلال وحشت به طور واضح درک نشده است، اما اطلاعات مربوط به این بیماری نشان می دهد که گروه های خاصی احتمال ابتلا به این اختلال را دارند. براساس انستیتوی ملی بهداشت روان، به طور خاص، زنان دو برابر مردان در معرض ابتلا به این بیماری هستند.
چگونه اختلال وحشت تشخیص داده می شود؟
اگر علائم حمله وحشت را تجربه کردید، ممکن است به دنبال مراقبت های پزشکی فوری باشید. بیشتر افرادی که برای اولین بار دچار حمله وحشت می شوند معتقدند که دچار حمله قلبی شده اند.
هنگام حضور در بخش اورژانس، ارائه دهنده اورژانس آزمایش های مختلفی را انجام می دهد تا ببیند علائم شما در اثر حمله قلبی ایجاد شده است یا خیر. آنها ممکن است برای رد سایر شرایطی که می توانند علائم مشابه ایجاد کنند، یا الکتروکاردیوگرام (ECG) برای بررسی عملکرد قلب، آزمایش خون انجام دهند. در صورت عدم وجود موارد اضطراری در علائم، مجدداً به ارائه دهنده مراقبت های اولیه خود ارجاع می شوید.
ارائه دهنده مراقبت های اولیه شما ممکن است یک معاینه بهداشت روان انجام دهد و از شما در مورد علائم خود سوالاتی کند. تمام اختلالات پزشکی دیگر قبل از اینکه پزشک مراقبت های اولیه شما اختلال هراس تشخیص بدهد منتفی خواهد شد.
چگونه اختلال وحشت درمان می شود؟
درمان اختلال وحشت بر کاهش یا از بین بردن علائم شما متمرکز است. این امر از طریق درمان با یک متخصص واجد شرایط و در بعضی موارد، دارویی حاصل می شود. درمان به طور معمول شامل درمان رفتاری شناختی (CBT) است. این روش درمانی به شما می آموزد که افکار و اعمال خود را تغییر دهید تا بتوانید حملات خود را درک کرده و ترس خود را کنترل کنید.
داروهایی که برای درمان اختلال وحشت استفاده می شوند می توانند شامل مهارکننده های انتخابی، جذب مجدد سروتونین (SSRI)، یک دسته از داروهای ضد افسردگی باشند. داروهای تجویز شده برای اختلال وحشت ممکن است شامل موارد زیر باشد:
فلوکستین
پاروکستین
سرترالین
سایر داروهایی که بعضی اوقات برای درمان اختلال وحشت استفاده می شود عبارتند از:
مهارکننده های جذب مجدد سروتونین نوراپی نفرین (SNRI ها)، دسته دیگری از داروهای ضد افسردگی
داروهای ضد اسیر
بنزودیازپین ها (که معمولاً به عنوان آرام کننده استفاده می شوند)، از جمله دیازپام یا کلونازپام
مهار کننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs)، نوع دیگری از ضد افسردگی است که به دلیل عوارض جانبی نادر اما جدی، به ندرت استفاده می شود
علاوه بر این روش های درمانی، تعدادی مرحله وجود دارد که می توانید در خانه انجام دهید تا علائم خود را کاهش دهید. که این موارد عبارتند از:
حفظ یک برنامه منظم
ورزش منظم
خواب کافی
اجتناب از استفاده از محرک ها مانند کافئین
سخن آخر
اختلال هراس اغلب یک بیماری مزمن (طولانی مدت) است که درمان آن دشوار است. برخی از افراد مبتلا به این اختلال به خوبی به درمان پاسخ نمی دهند. دیگران ممکن است دوره هایی داشته باشند که هیچ علائمی نداشته باشند و دوره هایی داشته باشند که علائم آنها کاملاً شدید باشد. بیشتر افراد مبتلا به اختلال وحشت با درمان برخی از علائم خود را تسکین می دهند وکم کم علائم بیماری را کم می کنند.
جلوگیری از اختلال وحشت ممکن نیست. با این حال، می توانید با جلوگیری از مصرف الکل و مواد محرک مانند کافئین و همچنین داروهای غیرقانونی، علائم خود را کاهش دهید. همچنین در صورت بروز علائم اضطراب پس از یک واقعه زندگی ناراحت کننده، مفید است. اگر موردی را که تجربه کرده اید یا در معرض آن قرار گرفته اید اذیت می کنید، با ارائه دهنده مراقبت های اولیه خود در این مورد مشورت کنید.